Žak-Fransoa Deljen

Rani život i obuka u Gentu

Žak-Fransoa Deljen došao je na svet u Gentu 25. jula 1684. godine. Njegove rane godine u grofovstvu Flandrija postavile su temelje za život posvećen posmatranju ljudskih lica i tekstura. Tihi početak života u Gentu na kraju ga je odveo ka formalnom proučavanju slikarstva, putu koji će definisati njegovo prisustvo na francuskoj umetničkoj sceni.

Između 1710. i 1715. godine, Žak-Fransoa Deljen je radio kao šegrt kod Nikole de Larlijera. Ovaj period studija bio je ključan za njegov razvoj, jer je te godine proveo apsorbujući specifične manire i tehničke navike svog učitelja. Bio je učenik Nikole de Larlijera, a uticaj strogog stila starijeg majstora ostao je vidljiv u načinu na koji je Deljen pristajao svojim temama. Posmatrao je kako Larlijer rukuje svetlošću i formom, usvajajući sličan način gledanja koji će kasnije karakterisati njegov sopstveni stil.

Akademska karijera i profesionalni život

Žak-Fransoa Deljen je svoj položaj u francuskoj umetnosti utvrdio kroz neprestani i predani fokus na portretstvo. Njegov put ka zvaničnom priznanju vodio ga je ka Kraljevskoj akademiji slikarstva i vajarstva, gde je ostvareo pravo članstva 1725. godine. Ovo priznanje je osiguran kroz njegove akademske radove, kao i kroz specifične portrete slikara Nikole Bertina i vajara Giloma Kustua.

Njegovo prisustvo u institucionalnom umetničkom svetu nastavilo je da traje decenijama. Između 1737. i 1747. godine, redovno je izlagao svoja dela u okvirima Akademije, što je označavalo period konstantne profesionalne aktivnosti u Parizu pre njegove smrti 1761. godine. Njegov rad je često odražavao tehničku preciznost koju je Akademija zahtevala, naročito u načinu na koji je interpretirao i prenosio likove svojih subjekata.

Istaknuta portretna slika i autoportreti

Žak-Fransoa Deljen je svojim četkicom često okretan ka unutrašnjem svetu, sa pažljivim osvrtom na lica onih koji su mu bili najbliži. Godine 1714. naslikao je autoportret koji se danas nalazi u muzeju likovnih umetnosti u Nimu. Te iste godine stvorio je i portret svoje majke, delo koje se takođe čuva u muzeju u Nimu. Ova rani radovi svedoče o sigurnoj ruci umetnika, fokusiranoj na tiho, ali snažno prisustvo pojedinca.

Kako je njegova reputacija rasla, motivi njegovih dela postajali su osobe od visokog društvenog i profesionalnog značaja. Godine 1725. završio je portret skulptora Giloma Kustua, delo koje mu je pomoglo da osigura mesto u Kraljevskoj akademiji. Tokom iste godine, naslikao je Nikola Bertina, prikazujući ga kao slikara koji radi na pripremnom crtežu za sopstveno platno. Ovi portreti otkrivaju specifično interesovanje za način na koji svetlost pada na teksturu kože i alate zanata.

• Portret muškarca, 1739.
• Portret žene pored bunara, 1742.
• Čovek koji pije ispod vinove loze, 1745.
• Portret Nikole René Berijea, 1750.

Druga značajna dela

Izvan okvira svojih formalnih akademskih studija, četkica koju je koristio Žak-Fransoa Deljen hvatala je razne motive koji su se udaljavali od strogih pravila zvaničnog portretizma. Godine 1731. naslikao je La Marmotte, delo koje otkriva potpuno drugu stranu njegovog interesovanja za umetničku temu. Kasnije, 1739. godine, okrenuo se portretu muškarca, fokusirajući se na snažno prisustvo pojedinca. Ova dela pokazuju na koji način je primenjivao svoje vrhunsko tehničko umeće na različite kompozicije tokom čitave svoje umetničke karijere u Parizu.

Njegove kasnije godine obeleženo su kontinuiranim dokumentovanjem ljudi svog vremena. Godine 1742. stvorio je portret žene pored bunara, scenu koja sugeriše specifičan, možda čak i neformalniji ambijent. Do 1750. godine, njegov opus obuhvatio je i portret Nikole René Berijea, koji je služio kao porodični načelnik policije. Ova slika ostaje dragoceni zapis o položaju i liku tog čoveka u tom istorijskom periodu.